คลังต้นไม้แห่งการเรียนรู้

17 มิถุนายน 2564
137

ว่านกลิ้งกลางดง

พืชตระกูลว่าน

ว่านกลิ้งกลางดง

ชื่อไทย ว่านกลิ้งกลางดง
ชื่ออื่น -
ชื่อวิทยาศาสตร์

Dioscorea bulbifera L.

ชื่อวงศ์ DIOSCOREACEAE
ลักษณะวิสัย

เป็นไม้เครือ ไม่มีมือสำหรับเกาะเลื้อยไปตามต้นไม้ มีหัวใต้ดิน แตกผลย่อยตามข้อโคนก้านใบ ลักษณะหัวค่อนข้างกลม มีสีน้ำตาลเข้ม ผิวขรุขระ เนื้อข้างในผลสีส้มจาง ๆ

ลักษณะใบ
ลักษณะดอก
ลักษณะเมล็ด
ลักษณะผล
สรรพคุณ

มีสรรพคุณเด่นทางความเชื่อในเรื่องการอยู่ยงคงกระพัน ฟังแทงไม่เข้า เป็นเครื่องรางของขลังใช้พกพกติดตัว ช่วยคุ้มครองป้องกันให้แคล้วคลาดปลอดภัย นิยมใช้ในแวดวงนักมวย ก่อนนักมวยจะขึ้นชกให้เสกด้วยคาถา "นะโม พุทธายะ" 3 จบ จากนั้นนำหัวว่านกลิ้งกลางดงมาเคี้ยวหรือกินเข้าไปจะมีอาการชาหนึบไปทั้งตัว และมีอาการคันยิบๆ ไปตามผิวหนัง ฤทธิ์ของว่านจะหมดลงก็ต่อเมื่อถ่ายปัสสาวะออก สำหรับแวดวงไก่ชนจะนำว่านกลิ่งกลางดงไปผสมกับอาหารให้ไก่ชนกินก่อนขึ้นสังเวียน มีความเชื่อว่าจะทำให้ไก่หนังเหนียว อึดทน

สำหรับสรรพคุณทางยา ช่วยแก้โรคเรื้อน โรคผิวหนัง กลากเกลื้อน เถาใช้ขับพยาธิ รักษาแผลสดแผลเรื้อรัง

การนำมาใช้ใช้หัวสดโขลกละเอียด นำไปพอกบริเวณที่เป็นกลากเกลื้อนแผลเรื้อรัง เช้า-เย็นต่อเนื่องกันประมาณ 7-10 วัน หรือนำเถาไปหมกไฟจะให้รสขม ช่วยสมานแผลในกระเพาะ ลดระดับน้ำตาลในเลือด รักษาโรคเบาหวาน

สถานที่ ฐานต้นไม้แห่งการเรียนรู้
Share this: